Çalışma hayatını düzenlemesi gereken Bakanlık, sorumlu olduğu yasaya uymuyorsa bu öncelikle keyfiliktir. Bakan’ın yurt dışı seyahati bahane edilerek süreç, tek taraflı bir şekilde öne çekilmiştir. Kanun hükmünü bir kenara atılmış, 4 milyon memur ve 2 milyon memur emeklisinin hakkını ilgilendiren diyalog masanın Bakanlığın siyasi takvimine kurban edildiğini görüyoruz. Hukukun üstünlüğünün yerine şahsım devletinin keyfi takvimine göre başlatılan bir toplu sözleşme sürecinden kamu emekçisinin lehine bir sonuç çıkacağını beklemek mümkün değildir” dedi.
CHP Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’ndan Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı ve Ankara Milletvekili Gamze Taşcıer, bugün partisinin genel merkezinde basın toplantısı düzenledi. Taşcıer, şunları kaydetti:
“Türkiye, son yıllarda derinleşen bir yönetim kriziyle karşı karşıya. Cumhuriyet’in 100 yıllık kurumsal hafızasını yok eden; kurumları, kuralları, kurullarıyla işleyen devlet mekanizmasını felç eden; liyakati değil, itaati önceleyen AKP anlayışının halkın sorunlarını çözmek yerine daha derinleştirdiğini görüyoruz. Ekonomiden hukuka, eğitimden sağlığa, güvenlikten doğal kaynakların yönetimine kadar her alanda büyük bir çürümüşlük ve yozlaşma yaşanıyor. Bu çürümüşlüğün en somut yansıması, ekonomi ve sosyal hakların hızla geriletilmesidir. Çalışanların, emeklilerin ve sabit gelirli milyonların yaşam güvenceleri yok sayılmakta; halk, yoksulluğa ve çaresizliğe mahkûm edilmektedir.
“AKP iktidarı, toplu sözleşme görüşmelerini öne alarak sendikal hakları gasp ediyor”
AKP iktidarı, memurların sekizinci toplu sözleşme görüşmelerini Bakanlık kararıyla hukuksuz biçimde öne alarak sendikal hakları fiilen gasp ediyor. Aynı zamanda, Gayrimenkul Sertifikası Modeli ile barınma hakkını bir borsa ürününe çevirerek vatandaşları hayal tacirliğiyle oyalıyor. Toplu sözleşme sürecinde kamu emekçisinin sesini kısmaya çalışan bu anlayış, bir yandan küçük küçük birikimlerle ev sahibi olabileceği yalanını pazarlıyor. Bu örnekler, tek adam rejiminin hem emeğe hem barınma hakkına karşı ne denli pervasızlaştığının en somut göstergesidir.
“Emek mücadelesi, demokrasi ve adalet mücadelesine dönüşmüştür”
Bugün memur da emekli de sabit gelirli de derin bir yoksulluk içinde yaşam mücadelesi veriyor. Tek adam rejimi emeği maliyet unsuru olarak gören, alın terini değersizleştiren, enflasyonu yönetemediği için faturayı çalışanlara çıkaran bir anlayışla ülkeyi yönetiyor. Memur maaşıyla pazardan file doldurmak, kira ödemek, çocuk okutmak imkânsız hale gelmişken yandaşı kayıran ama bir taraftan da halkı yoksulluğa mahkûm eden bu sömürü düzeni devam ediyor. Emek mücadelesi artık ekonomik bir talep olmanın çok ötesine geçmiş, demokrasi ve adalet mücadelesine dönüşmüştür.
